Afgelopen week was er een oud-schoolvriend van mij op bezoek. Ik had hem al twee jaar niet gezien omdat hij met zijn vrouw naar Australi� was ge�migreerd (zijn vrouw is Australische). De reden dat wij ooit met elkaar in contact zijn gekomen was het feit dat we allebei diabetes hebben en dat we op school wel eens spullen van elkaar leenden als het zo uitkwam (meetapparaat, nieuw naaldje voor je pen als je weer eens vergeten was bij te vullen).

Hij had niet zo heel veel tijd aangezien hij een heleboel vrienden in korte tijd wilde bezoeken, maar in twee uur kun je toch alweer veel te weten komen over iemand leven en hoe het gaat op priv� en zakelijk gebied. Het grappige was dat diabetes in eerste instantie helemaal niet ter sprake kwam. Maar vlak voor hij wegging kon ik het toch niet laten om te vragen of hij niet nog wat moest eten voor hij in de auto stapte. Ik voelde me net mijn moeder, maar je wilt toch ook niet dat iemand met een hypo in de auto komt toch? Nee dank je zei hij. Sinds ik een pomp heb doe ik gewoon zoals het me uitkomt en hoe het me bevalt. Een pomp? Hij?! Ik weet nog dat hij er heel lang over had gesproken maar het uiteindelijk niet heeft gedaan. Hij zag het toch absoluut niet zitten met zon infuus in zijn lijf. Ja, dat is waar ook zei hij. Dat weet je nog helemaal niet maar vlak voor ik ge�migreerd ben, heb ik toch besloten over te stappen op de pomp. Dank zij jou overigens! Jij was er zo enthousiast over en je kon zo goed vertellen wat de voordelen voor jou waren dat ik toch besloten heb het te proberen. En met groot succes; natuurlijk hoop ik dat er ooit een genezing komt, maar tot die tijd wil ik de pomp absoluut niet kwijt! Toen hij weer wegreed en nog tot over twee jaar! vanuit de auto riep moest ik nog steeds een beetje lachen. Moet je bedenken. Ik als echte pomp-ambassadeur....