Van de noodzaak een deugd maken, het kan z�lfs met diabetes. Zo sprak ik laatst met iemand die knutselt met alles wat overblijft van haar diabetesspullen. Beschermkapjes van naalden, ampullen, dopjes van ampullen, infusiesets.... Je kunt het zo gek niet bedenken of ze maakt er wel wat van. Van lampenhouders tot sieraden en popjes. Het grappige is dat het er ook nog eens �cht heel leuk uitziet; met hier en daar een kraaltje of een glittertje.

Ik geloof niet dat ik het zou kunnen opbrengen om ook al deze spullen te bewaren en dan ook nog eens te gebruiken voor creatieve doeleinden. Mijn zus heeft wel eens alle doppen van haar spuiten bewaard (ze was toen tien) en is ooit begonnen met het rijgen van een gordijn ervan. Hoewel het echt een grappig idee was vond ik het een beetje raar. Diabetes vond ik niet iets om mee te spelen en zeker niet om door middel van die doppen zo ten toon te spreiden. Maar als ik om me heen kijk zie ik dat meer mensen dergelijke spullen bewaren. Mijn vader bijvoorbeeld bewaart alle coderingschips in het juiste (lege) buisje van de teststrips. Voor noodgevallen. En die hebben zich al eens voorgedaan. Mijn teststrips waren op dus ik heb er een aantal van mijn vader geleend maar had daarbij wel de juiste chip nodig en die kon hij zonder problemen pakken. En zelf bewaar ik eigenlijk de lege ampullen van mijn pompje samen met het zuigertje van de volgende die ik aan het vullen ben. Ik heb zo een hele zak met kleine spuitjes die reuze geliefd zijn bij de kinderen van de buurt als ze doktertje spelen. Ze zijn in no time kapot, maar dat is dan niet zo heel erg. En eigenlijk misschien ook wel handig om er verf mee op te zuigen en zo een bijzondere tekening te maken of, of, of...